Zoek in het archief
Nieuwe editie Memo terugvordering en verhaal
Vraag drie mensen wat ze vinden van de bijstand, en de kans op een negatief verhaal is bijna 100 procent. Gemeenten staan onder grote druk om te zorgen dat het geld alleen terecht komt bij de mensen die het nodig hebben, zolang ze het nodig hebben. En als blijkt dat dit niet is gelukt? Terughalen dat geld. Makkelijker gezegd dan gedaan, want ook mensen in de bijstand hebben rechten.
Het Memo Terugvordering en verhaal bevat een groot aantal uitspraken over terugvordering van bijstand. En nog belangrijker: bij de vele praktische tips wordt naar jurisprudentie verwezen, met de essentie van elke uitspraak erbij! Zo heeft u bij elke verhaalsmogelijkheid direct alle relevante informatie bij de hand, inclusief de juridische basis.
Het Memo is compleet met relevante hoofdstukken wet- en regelgeving, ook uit het Burgerlijk Wetboek inzake levensonderhoud en de gevolgen van de vierde tranche van de Algemene wet bestuursrecht voor de terugvordering. Voor bijstandsverhaal zijn het tremarrapport en de berekeningsmodellen opgenomen. Dat maakt het Memo Terugvordering en verhaal tot een onmisbaar hulpmiddel bij uw dagelijks werk, als u verantwoordelijk bent voor terugvordering en verhaal.
Kluwer Snelbalie in de praktijk
De Kleine Gids Mensen met een licht verstandelijke beperking
Ze kunnen duidelijk maken wat ze bedoelen. Lezen en schrijven lukt vaak redelijk. Net zoals met geld omgaan en voor zichzelf zorgen. En toch zijn het soms mensen met een licht verstandelijke beperking (LVB). Hoe weet je dat?
De Kleine Gids Mensen met een licht verstandelijke beperking kan u helpen om deze mensen te herkennen en te helpen. Met toegankelijke voorbeelden en praktische handvatten ontrafelt deze Kleine Gids het web van instanties die een rol spelen bij de ondersteuning van mensen met een LVB.
print
stuur doorIets extra’s
De komende jaren worden gemeenten geconfronteerd met grote bezuinigingen. De budgetten voor re-integratie en maatschappelijke participatie worden structureel verlaagd. En niet zo’n klein beetje ook! En dat terwijl van een toenemend beroep op bijstands- en welzijnsmiddelen sprake is. Sociale diensten (werkpleinen) hebben te maken met een hogere instroom en een lagere uitstroom als gevolg van de economische crisis.
Demissionair minister Donner heeft daar onlangs voor 2010 nog eens een forse korting (10%) op de toegekende bijstandsgelden aan toegevoegd. Het blijft bizar dat een zodanig forse taakstelling in de loop van het jaar, vrijwel achteloos, middenin de vakantieperiode wordt gemeld. Sommige gemeenten zijn murw geslagen en zijn, ook door afwezigheid van portefeuillehouders, niet in staat geweest te reageren. Anders dan dit aan te kaarten bij belangenorganisatie Divosa. We zullen zien of de gemotiveerde protesten van zowel Divosa en VNG als de G4 nog enig gewicht in de schaal kunnen leggen, maar ik acht de kans klein.
In de brief en toelichting wordt de suggestie gewekt dat gemeenten dit kunnen opvangen door zich “extra” in te spannen om mensen met een uitkering aan het werk te helpen. Een hele rare opmerking als je bedenkt dat voor de werkpleinen de gevolgen van de crisis nu pas echt goed zichtbaar worden en dat het UWV al in april is opgehouden met actieve re-integratie van haar doelgroep.
Veel mensen die in 2009 werkloos zijn geworden en tot dusver geen plek op de arbeidsmarkt hebben weten te veroveren, bereiken het einde van hun WW-recht. Het zijn ruim 100.000 mensen waarvoor dit in 2010 geldt. Zij, die geen partner hebben en geen vermogen zoals het bezit van een huis, hebben wellicht rechten op een wwb-uitkering. Ervaring leert dat dit een klein percentage is van het totaal aan ww-ontvangenden. Tussen de 5 en 10 %. De grootste groep heeft geen wwb-rechten en raakt in grote problemen. Voorbeeld: een gezin is vorig jaar geconfronteerd met werkloosheid. De man is ontslagen en krijgt sindsdien een ww-uitkering. De vrouw werkt parttime en zorgt voor het overige voor huis en kinderen. Het gezin heeft een eigen huis met tophypotheek gebaseerd op het gezinsinkomen. De man raakt in 2010 zijn ww kwijt, maar heeft geen recht op wwb. Immers eigen huis en werkende partner. De vrouw vraagt haar werkgever om urenvermeerdering, maar dat zit er niet in. Hij heeft niet eens ruimte voor stageplekken of een baan voor een jongere, laat staan voor een oudere vrouw. De vrouw doet haar best, evenals haar man, om een (andere) baan te krijgen, maar het lukt niet. De hypotheekrente kan maar net worden betaald uit het inkomen van de vrouw. Over de betaling van alle andere verplichtingen maken zij zich inmiddels ernstige zorgen. Omdat ze niet kunnen bedenken waar ze anders naar toe moeten, gaan ze naar het Werkplein.
Veel gemeenten zijn inmiddels bezig, samen het UWV, om deze mensen op te vangen. Zij worden begeleid, waar mogelijk naar werk en geholpen bij hun schulden (schuldhulpverlening) en andere problemen (maatschappelijk werk, gezondheidszorg, juridische dienstverlening). In Amsterdam worden op alle werkpleinen bijeenkomsten georganiseerd om deze groep op te vangen en te begeleiden. De ww is ten einde, formeel is het UWV niet verplicht om dit te doen. Er zijn geen wwb-rechten, dus wordt men officieel geen klant van de sociale dienst. De gemeente wordt voor deze werkzaamheden niet gefinancierd. Maar de bewoners van de werkpleinen voelen bijna allemaal een maatschappelijke verantwoordelijkheid om hun diensten te verlenen.
Zo gaat het ook met mensen die uit detentie komen, mensen met schulden en ziekte, mensen die niet op eigen kracht naar werk kunnen zoeken, mensen die nog nooit hebben gesolliciteerd, werkenden die te horen hebben gekregen dat ze ontslagen worden, iedereen met vragen, iedereen op zoek naar hulp. Zij allen kunnen een beroep doen op medewerkers van sociale diensten en hun collega’s. Niet omdat daar ruimte voor is, of geld. Maar omdat iemand het moet doen.
Wij werken ons een slag in de rondte om te voorkomen dat mensen instromen in de bijstand; het lukt steeds minder goed want de krapte op de arbeidsmarkt is goed voelbaar. In Emmen misschien nog wel meer dan in Amsterdam en in Den Helder wellicht nog erger dan in Maastricht. Maar het speelt overal!
Zeker, wij kunnen ons nog wel extra inspannen……….. Is er enig besef waar wij mee bezig zijn?
Christien Bronda is directeur Dienst Werk en Inkomen in Amsterdam en bestuurslid van Divosa.
Reacties
Eelke Blokker
27 augustus 2010
De rek is eruit! Het voorbeeld in deze column is een volstrekt heldere weergave van de realiteit. Het probleem is dat er voor micro-realiteit in de macro-economische analyses geen plek is, en er dus geen rekening mee wordt gehouden. Gemeenten staan straks voor een monsteropgave die over mensen gaat. Over individuen die in de penarie zitten, die wanhopig aan de balie staan. En gemeenten zoeken dan een oplossing. Dat zit in de genen van medewerkers en lokale politiek. Die kunnen zich niet terugtrekken in een vereenvoudigde weergave van de werkelijkheid, die staan middenin de werkelijkheid. Laten we hopen dat die alsnog gezien wordt.
Reageren
U heeft uw reactie geplaatst. U ontvangt een e-mail met daarin de bevestigingsprocedure.
Sociaal Totaal.nl is onderdeel van Kluwer.